Giorgos Alexandridis

Σ’ ένα απόλυτα προσωπικό ύφος, ο Γιώργος Αλεξανδρίδης, πειραματιζόμενος και διερευνώντας τις εκφραστικές του δυνατότητες, αφηγείται ιστορίες, συντάσσει ένα σώμα εικονιστικών αναφορών και παραπομπών που τις ενσωματώνει, τις συνδυάζει και τις μετασχηματίζει σε έργα ευφάνταστα, πρωτότυπα και ανατρεπτικά, τόσο πλαστικά όσο και νοηματικά. Στις κεραμικές και τις γλυπτικές του συνθέσεις, η βαθιά γνώση της τεχνικής και των υλικών που χρησιμοποιεί (πηλός, μάρμαρο), η αρτιότητα της επεξεργασίας, η ρεαλιστική ή η πιο σχηματοποιημένη απόδοση, καθώς και η στέρεη συνθετική δομή, συνεισφέρουν καθοριστικά στο τελικό αποτέλεσμα, συμβιώνουν μ’ έναν λιτό και άμεσο αλλά, κυρίως, μ’ έναν τρόπο περισσότερο εννοιολογικό. Η πλαστικότητα και η καθαρότητα των όγκων, η ακρίβεια της σχεδίασης και η επανάληψη των μοτίβων δημιουργούν αντιστίξεις και ισορροπίες, κινήσεις, διαδρομές και στάσεις, έναν εσωτερικό ρυθμό, προσδίδοντας δυναμισμό και ενέργεια. Μορφές και σύμβολα, αναφέρονται στη σύγχρονη πραγματικότητα, τους διχασμούς και της δυσλειτουργίες της ύπαρξης, τις διαφορετικές εκδοχές και εκφάνσεις της κρίσης –οικονομικής, κοινωνικής, πολιτικής, πολιτισμικής, ιδεολογικής, ηθικής–, καθώς και σε καίρια προβλήματα και ζητήματα, υποβάλλουν ατμόσφαιρα έντασης, απειλής και διαρκούς ανασφάλειας, προσεγγίζοντας και διερευνώντας τις αντιφάσεις και την πολυπλοκότητα ενός κατακερματισμένου κόσμου που έχει απολέσει τα σημεία αναφοράς και τη συνοχή του, τους εγκλωβισμούς και τα νοσηρά φαινόμενα, τις παθογενείς συμπεριφορές και την παγίδευση σ’ ένα αβέβαιο και δυσλειτουργικό παρόν. Και αυτό το επιτυγχάνει όχι θεματικά και εικονογραφικά, αφηγηματικά και περιγραφικά, αλλά δομικά και εσωτερικά μέσα από την ίδια την εικαστική γραφή των έργων του, την αλήθεια, τη συγκίνηση και τη ζωτικότητα που αυτά αποπνέουν. Στις συνθέσεις του, η ευαισθησία και η ποιητικότητα συνυπάρχουν με την ωμότητα και τη σκληρότητα, το ενδόμυχο με το φανερό, το ιδιωτικό με το δημόσιο, η πραγματικότητα με τη μυθοπλασία, η ανατρεπτική ματιά και η κριτική προσέγγιση με την, περισσότερο ή λιγότερο εμφανή, κάποιες φορές, χιουμοριστική διάθεση. Ποντίκια ναρκαλιευτές, άγρια και επιθετικά σκυλιά, μάσκες και κεφάλια από crash-tests, bodybuilders, στρατιώτες, ιερείς, σώματα σε εμβρυακή στάση γκροτέσκα πρόσωπα και νάνοι διεκδικούν κυρίαρχη θέση στη θεματογραφία του, και, ταυτόχρονα, προσδίδουν στην κεραμική μια νέα διάσταση, επιβεβαιώνοντας τις ανανεωτικές δυνάμεις της τέχνης αυτής στη σύγχρονη, διεθνή εικαστική σκηνή. Εξαιρετικό ενδιαφέρον παρουσιάζουν οι επίτοιχες κεραμικές του συνθέσεις, με πιο αντιπροσωπευτική την εγκατάσταση Τοίχος προστασίας από την υγρασία που εκτέθηκε στην 6η Μπιενάλε Σύγχρονης Τέχνης της Θεσσαλονίκης (2017) με τίτλο Φαντασιακές Εστίες. Η εγκατάσταση αποτελούνταν από κεραμικά πλακάκια. Στην επιφάνεια του καθενός ήταν τυπωμένη, με τη μέθοδο της μεταξοτυπίας, εικόνα με διπλές κουκέτες –άμεση παραπομπή στα κρεβάτια των στρατώνων, των φυλακών και των κέντρων φιλοξενίας μεταναστών. Συνολικά, οι τυπωμένες, επαναλαμβανόμενες εικόνες δημιουργούσαν την εντύπωση ενός συρματοπλέγματος, ενός «στρατοπέδου» συγκέντρωσης ανθρώπων, ενός φράχτη που απομόνωνε και περιόριζε σε έναν συγκεκριμένο, ελεγχόμενο χώρο. Το  πλακάκι είναι βασικό δομικό υλικό, συνδέεται άμεσα με το σπίτι, χρησιμοποιείται για επένδυση επιφανειών με σκοπό την προστασία από την υγρασία. Στη σύνθεσή του, ο εικαστικός πρότεινε μια «κατασκευασμένη εστία», έναν χώρο «καραντίνας» που στέγαζε τους ανέστιους, τους πρόσφυγες, προσφέροντας «προστασία» σε εκείνους που βρίσκονταν από την άλλη πλευρά της διαχωριστικής γραμμής.

Οι εικόνες του Γιώργου Αλεξανδρίδη οδηγούν στα όρια μιας αίσθησης άμεσης και ζωντανής, αποκαλύπτουν σταδιακά την πλοκή τους, δίνουν το έναυσμα σε συνειρμούς με πολύ πιο σύνθετα δεδομένα προς μια περιοχή αλληγοριών σχετικά με τη ζωή και τον θάνατο, τις σχέσεις εξουσίας, την καταπίεση και τη βία, την υπεροχή, τη δύναμη και τον πόλεμο, τον φόβο και την τρωτότητα, την απώλεια και τις αγωνίες της ύπαρξης. Οι συνθέσεις προκαλούν ισχυρές εντυπώσεις, συνδιαλέγονται και αναφέρονται, διακρίνονται για την πολιτική-ιδεολογική και κοινωνική διάσταση και στόχευση, συγκροτούν μια ολοκληρωμένη κατάθεση και μορφοποίηση, μια πολλαπλή σύνδεση εικόνων και καταστάσεων, ορίζουν περιβάλλοντα, ευρηματικά και πρωτότυπα, παράδοξα, υποβλητικά και υπαινικτικά, πλούσια και μεστά σε περιεχόμενο, συνδηλώσεις και πολλαπλές αναγνώσεις.

Γιάννης Μπόλης

Ιστορικός της τέχνης

Επιμελητής Κρατικού Μουσείου Σύγχρονης Τέχνης, Θεσσαλονίκη