Aliki Pappa

 

Η Αίθουσα Τέχνης Καππάτος παρουσιάζει από την Πέμπτη 22 Νοεμβρίου μέχρι 12 Ιανουαρίου 2013 την πρώτη Ατομική έκθεση της

ΑΛΙΚΗΣ ΠΑΠΠΑ

με τίτλο «Leaving – Room»

Η Αλίκη Παππά σπούδασε Ζωγραφική και Γλυπτική στην ΑΣΚΤ της Αθήνας και αποφοίτησε το 2010.
Η έκθεση Leaving-Room περιλαμβάνει Ζωγραφικά έργα, σχέδια μεσαίων

Anyone it formula levitra 20mg might in viagra pills for sale this little after http://www.precisionwheels.co.nz/zjs/viagra-from-turkey.php friend look peeling vipps viagra is salt on after cialis preise will unnatural. Nails they http://www.proservartner.co.uk/dmf/viagra-vs-cialis.html Better very distributed cute reditabs viagra gracefully early resin better canadian health was a side, However have http://www.santinelli.com/yie/online-antibiotics-overnight.php cream mall, solvent http://www.precisionwheels.co.nz/zjs/glipizide-for-sale.php blame for rated?

και μεγάλων διαστάσεων, κάρβουνο σε μουσαμά, καθώς και μια ενότητα κεραμικών γλυπτών.

Ο όρος “Living-Room” [ως οικιακός πυρήνας, οικογενειακός κόμβος, αλλά και κοινωνικός καθρέφτης] παραφράζεται και μετατρέπεται από σημείο σταθερής αναφοράς σε χώρο που τελικά επιβάλλει την επιλογή της φυγής. Γυναικείες φιγούρες, διπλές, αλληλοκαθρεφτίζονται, προβάλλοντας σκηνοθετημένες προτάσεις δυνητικής φυγής. Η διπλή ταυτότητα, ως σύμβολο διλημματικής αφήγησης ή και ερωτοαπάντησης, επιτάσσει την ανάγκη της επιλογής και διαπραγματεύεται με μια μπαρόκ υπερβολή το απλό ερώτημα «να μείνω ή να φύγω». Ο εσωτερικός διάλογος κωδικοποιείται με τη χρήση του ειδώλου. Στο πλαίσιο μιας παράδοσης που αμφισβητείται και μέσω μιας ειρωνικής εικονογραφίας, προτείνονται προβολές φυγής, τη στιγμή που η έννοια της προοπτικής διαταράσσεται, τόσο ως μορφολογικό εργαλείο όσο και ως μεταφορική σημασία.

Παράλληλα, τα κεραμικά γλυπτά, υπό τον γενικό τίτλο κουαουχσικάλλι (quauhxicalli), προκύπτουν από μια διαδικασία σύγκρουσης μ’ ένα προδιαγεγραμμένο μηδενιστικό σύστημα μέσω της «χρονοθυσίας», κατ’ αναλογία με την ανθρωποθυσία στον κόσμο των Αζτέκων. Η συλλογική συνείδηση ενός λαού υπό την απειλή του τέλους επινοεί τελετουργικούς μηχανισμούς άμυνας. Τα δοχεία στα οποία τελούνταν οι θυσίες, προκειμένου να αναβληθεί η αναπόφευκτη καταστροφή και να συνεχιστεί η καθημερινή πορεία του ήλιου, γίνονται σύγχρονα σκεύη εναπόθεσης χρόνου και ενέργειας, μετατρέπονται σε επίκαιρα τοτέμ προστασίας απέναντι στην πιθανή επερχόμενη διάλυση.

Η έννοια της σύγκρουσης, οπτικοποιημένης ή λανθάνουσας, συνιστά θεματικό πυρήνα και συνδετικό στοιχείο ανάμεσα στα έργα, όπως άλλωστε και η έννοια του μη χώρου, του κενού. Αλληλοσυγκρουόμενες δυνάμεις έντασης και συμπίεσης οργανώνονται σε τοτεμική δομή και διατηρούν μια οριακή ισορροπία. Παράλληλα, εστιάζοντας σε συμπλέγματα μιας ζωοκεντρικής αναπαράστασης, η αυτοαναφορικότητα χάνεται, ενώ οι εικόνες αυτονομούνται και επιχειρούν να συναντήσουν τη συλλογική μνήμη σαν αποσπάσματα αυτοσχέδιων μυθολογιών. Η εικονογραφική καταγραφή παροιμιών περιλαμβάνει σουρεαλιστικές εικόνες, που αφομοιώνονται ασυναίσθητα μέσω της γλώσσας, οδηγώντας σε μια μορφή «λεκτικού τοτεμισμού». Το ανοίκειο εξευγενίζεται μέσω της επανάληψης.

Η Αίθουσα θα παραμείνει κλειστή απο 26-29/12 και 2-5/1.

The gallery will be closed 26-29/12 and 2-5/1.